sa lupa cara pulang dari dunia yang pernah ada
Ko bawa sa jauh skali,
bukan cuma jauh di jalan,
tapi jauh sampe sa tenggelam
dalam rasa tak berujung.
Sa percaya ko waktu itu,
percaya sampe sa lupa jaga diri,
sampe semua yang sa punya
hilang cuma karna ko.
Tapi kini ko su pergi begitu saja...
tanpa bilang apa-apa,
tanpa kasi alasan yang pasti,
tinggal sa deng sepi yang panjang.
Malam-malam jadi saksi,
sa bicara sendiri dalam gelap,
tanya “kenapa?” berulang-ulang,
tapi jawab tra pernah datang.
Ko tau k, tra...?
yang paling sakit itu bukan soal ko su pergi,
tapi cara ko hilang
seolah-olah semua ini tra pernah berarti.
Namun biar luka ini dalam skali,
kenangan itu tra mau hilang,
dia tetap hidup, diam-diam,
di sudut sa pu hati yang paling dalam.
Sa ingat...
ketawa kecil yang dulu ko kasih,
langkah tanpa tujuan yang kita jalan,
dan rasa hangat yang sederhana itu.
Ternyata benar...
bahagia tra harus besar,
cukup ko deng sa waktu itu,
itu su jadi dunia.
Sekarang sa cuma bisa simpan,
semua yang perna ada,
jadi cerita yang sa ulang pelan-pelan,
walau hati masih sakit tiap ingat.
Dan kalau suatu hari ko ingat sa,
yang sayang ko dengan cara paling tulus,
sampe sa lupa cara pulang dari dunia yang pernah ada.



No comments